Roberto Longhi, nado en Alba, Italia, o 28 de decembro de 1890 e finado en Florencia o 3 de xuño de 1970, foi un historiador da arte italiano, considerado un dos máis grandes do século XX. É coñecido principalmente polos seus estudos sobre Caravaggio e Piero della Francesca, así como da pintura italiana do século XVII, contribuíndo con eles de maneira decisiva á renovación da historiografía artística en Italia. Fundador da revista Paragone, e docente en importantes institucións académicas, formou a enteiras xeracións de historiadores da arte.

Traxectoria Naceu no seo dunha familia da pequena burguesía: seu pai, Giovanni, ensinaba materias técnicas na Regia Scuola Enologica local. O nome de súa nai era Linda Battaglia. Dende a súa infancia desenvolveu certa curiosidade pola cultura visual, alimentada polo seu contorno máis próximo: naceu na patria de Macrino d'Alba (ao que dedicou o seu primeiro escrito) e de maneira cotiá presentábanselle diante del obras como a Madonna de Barnaba de Modena (conservada na igrexa parroquial) ou o Concertino de Mattia Preti (no municipio cidadá).

Despois de realizar os estudos secundarios baixo a guía de Umberto Cosmo, e acadado o grao de maturità no Liceo clásico, inscríbese na Universidade de Turín, onde se converte en alumno de Pietro Toesca, co cal Longhi se laurea en 1911 defendendo unha tese sobre Caravaggio. Inmediatamente despois trasládase a Roma, onde se diploma na Scuola di Perfezionamento in Storia dell'Arte local baixo a guía de Adolfo Venturi, do cal se converte en discípulo e estreito colaborador na revista Arte, dirixida por el.

Apaixonado pola arte de Gustave Courbet e Pierre-Auguste Renoir, impresionado polas obras de Eugène Fromentin e Walter Pater (que observou na Bienal de Venecia), permanece fascinado pola lectura de Charles Baudelaire e Stéphane Mallarmé. Con toda esta bagaxe, e aproximándose á estética crociana, destacará pronto no mundo artístico polas súas ideas acerca dos «campos intuitivos da Arte». Comeza entón unha colaboración con La Voce, de Giuseppe Prezzolini, unha das principais revistas culturais italianas de principios do século XX, ao mesmo tempo que se inicia como docente de Historia da Arte nalgúns liceos romanos.

Loitou pola revaloración internacional da figura de Caravaggio: ademais de clarificar a súa orixe exclusivamente lombarda, puxo en valor a súa influencia na pintura barroca do século XVII, a través, entre outras cousas, de dúas mostras en Milán organizadas por el e os seus discípulos: Caravaggio e i caravaggeschi no 1951 e I pittori della realtà in Lombardia no 1953.

Foi intenso tamén o seu empeño por difundir a obra de Piero della Francesca, grazas á publicación no 1927 da súa monografía homónima, traducida ao inglés e ao francés.

Acabarase consolidando como un dos máis importantes historiadores da arte italiana do século XX, un punto de referencia para toda a crítica posterior.

Obras principais

Opere Complete, Florencia 1963 Piero de' Franceschi, Roma 1923 [reed. e revisado en Opere Complete, III; Florencia 1963] Officina Ferarrese, Roma 1934 [reed. e revisado en Opere Complete, V; Florencia 1963] Caravaggio, Milán 1952

En España, publicouse Breve pero auténtica historia da pintura italiana, con tradución de Zósimo González, 1ª ed., Boadilla del Monte. A.Machado Libros, S.A., 05/1994. Colección: A balsa da medusa, 69. ISBN 84-7774-569-2

Exposicións

Mostra di Caravaggio e dei Caravaggeschi, Milán 1951 Pittori della realtà in Lombardia, Milán 1953 Arte lombarda dai Visconti agli Sforza, Milán 1958

Honras e distincións

Cabaleiro de Gran Cruz (Orde do Mérito de Italia) o 30 de decembro de 1969 en Roma

Notas

Véxase tamén

Ligazóns externas

Biografía Sitio de la Fundación Roberto Longhi

Categoría:Membros da Accademia Nazionale dei Lincei Categoría:Profesores da Universidade de Boloña Categoría:Nados en 1890 Categoría:Finados en 1970 Categoría:Historiadores da arte de Italia