Asturias, oficialmente Principado de Asturias (en asturiano: Principáu d'Asturies, en galego eonaviego: Principao d'Asturias), é unha comunidade autónoma española uniprovincial, situada no norte da Península Ibérica. Limita con Galiza ao oeste, con Cantabria ao leste, con Castela e León ao sur, e co Mar Cantábrico ao norte. Coincide coa antiga provincia de Oviedo e recibe o nome de Principado por razóns históricas, ao ostentar o herdeiro da Coroa de España o título de Príncipe de Asturias. A súa capital é Oviedo, aínda que Xixón é a cidade máis poboada.
Asturias segundo o seu Estatuto de Autonomía está considerada comunidade histórica no seu artigo 1. Posúe un órgano de autogoberno medieval chamado Xunta Xeral fundado no ano 1388, como consecuencia da súa transformación en Principado por orde de Xoán I de Castela. Tamén posúe unha lingua propia, o bableO bable conta coa súa propia Wikipedia, lingua que, aínda non sendo considerada lingua oficial, posúe un status xurídico de protección. A parte máis occidental da comunidade, coñecida como Terra Eo-Navia, é de fala galega.
Etimoloxía O termo Asturias recibe o nome dos seus antigos poboadores, os ástures, primitivos habitantes das beiras do río Astura (actual Esla) ata a dominación romana. O nome de ástures englobaba non só aos da Meseta chamados cismontanos, senón tamén aos do norte, coñecidos como transmontanos.
Astura (que máis atrás da invasión romana, chamábase Estura ou Estula) tomaría a raíz do celta; stour, que significa «río». Devandito topónimo aparece na Bretaña, onde Plinio fala do río «Stur»; hoxe en día existen tres ríos Stour en Kent, Suffolk e Dorset. Na desembocadura do Elba hai outro río Stör, chamado antigamente «Sturia». Así mesmo, no Piemonte situábase a tribo celta dos Esturi e un río Stura. A mesma raíz perdura aínda hoxe no gaélico e o bretón nas palabras ster e stour co significado de «río».
Xeografía miniatura|esquerda|Asturias desde o espazo en xaneiro de 2003. Asturias atópase situada na costa setentrional de España. Limita ao oeste coa provincia de Lugo (Galicia), ao leste con Cantabria, ao sur coa provincia de León (Castela e León) e ao norte co mar Cantábrico.
Tras a morte do rei Paio (cara ao ano 737), o territorio asturiano abarcaba desde o río Eo ao río Asón.
Na maioría dos mapas cartográficos feitos desde o século XVI vese unha Asturias dividida en dúas: As Asturias de Oviedo e as Asturias de Santillana. As de Oviedo tiñan a súa fronteira occidental no río Eo e pola parte oriental no concello de Ribadesella, onde comezaban as de Santillana. Esta chegaba ata pouco máis aló de Santander, situándose a súa fronteira oriental no río Asón. Polo sur as Asturias limitaban co Cordal Cantábrico.
No mapa cartográfico editado en 1700 por Charles Hubert (primeiro xeógrafo do rei de España) empeza a nomearse como Principado de Asturias, estando dividido aínda na de Oviedo e a de Santillana. No ano 1778 as Asturias de Santillana intégranse definitivamente na provincia dos Nove Vales de Cantabria.
O contorno actual establécese, coa creación da provincia de Oviedo, na división territorial de 1833, que divide España en provincias a imitación da francesa. Comprende os territorios da comarca histórica das Asturias de Oviedo, engadindo os concellos de Ribadeva, El Valle Altu de Peñamellera e El Valle Baju de Peñamellera que pertencían ás Asturias de Santillana, agora en Cantabria.
Historia Ocupada por grupos humanos desde o Paleolítico Inferior. Durante o superior Asturias caracterizouse polas pinturas rupestres do oriente da Comunidade. No mesolítico desenvolveuse unha cultura orixinal, o asturiense; a continuación introduciuse a Idade de Bronce, caracterizada polos megálitos e túmulos. Na Idade de Ferro, o territorio estivo sometido á influencia cultural celta. O pobo celta dos ástures comprendía tribos como os lugones, pésicos etc., que poboaron todo o territorio ástur de castros, antigos poboados celtas. A influencia celta aínda perdura hoxe cos topónimos de ríos e montañas, así como nomes de poboacións.
210px|miniatura|esquerda|Ponte romana de Cangas de Onís, coa Cruz da Vitoria.A conquista romana tivo lugar entre os anos 29 e 19 a. C.. Pouco tempo despois o centro e oriente do actual territorio asturiano pasaría a pertencer ao Conventus asturicensis, tamén coñecido como Asturia, e que acabaría por designar o territorio ao norte da Cordilleira cantábrica. Tras a reforma territorial de Diocleciano, todo o Conventus asturicensis pasaría a formar parte da nova provincia romana da Gallaecia, e baixo esta denominación perdurará ata a Baixa Idade Media.
210px|miniatura|Basílica de Santa María a Real de Covadonga.
Tras varios séculos sen presenza estranxeira, os suevos conseguiron poñer baixo o seu reino gran parte do occidente asturiano, ata, polo menos, o río Narcea. Pola súa banda tamén os visigodos intentaron ocupar o territorio no século VI. O territorio, como sucedera con Roma e Toledo, non foi fácil de someter, e de feito, aínda coa destrución da monarquía visigoda a mans dos musulmáns, e a posterior islamización de Hispania, o territorio asturiano permaneceu en mans dunha aristocracia autóctona, capaz de gobernar o país. Dentro do coñecido como reino de Galicia ou de Galicia e Asturias, o territorio asturiano vai gozar de gran relevancia dentro da coroa, que establecera a súa capital na cidade asturiana de Oviedo, os numerosos monumentos prerrománicos falan dunha etapa florecente para Asturias. A decisión, no entanto, pouco despois do traslado da corte a León, minguara sen dúbida o esplendor de antano, relegando Oviedo e a súa rexión á condición de antiga sede palatina. Durante os séculos medievais, o illamento propiciado pola cordilleira cantábrica fai que as referencias históricas sexan relativamente escasas. Tras a rebelión do fillo de Henrique II de Trastámara, establécese realmente o Principado de Asturias. Houbo varios intentos de independencia, os máis coñecidos foron o conde Gonzalu Pelaiz ou a raíña Urraca (a asturiana), que aínda conseguindo importantes vitorias ao final foron derrotados polas tropas castelás.
No século XVI o territorio alcanzou por primeira vez os 100.000 habitantes, número que se duplicou coa chegada do millo americano no século seguinte.
O 8 de maio de 1808, a Xunta Xeral do Principado de Asturias declara a guerra a Francia e proclámase soberana, creando exército propio e enviando embaixadores ao estranxeiro, sendo o primeiro organismo oficial de España en dar ese paso. O 1 de xaneiro de 1820, o oficial Rafael de Riego sublévase en Cádiz proclamando a Constitución de 1812.
250px|miniatura|Siderurxia en La Felguera en 1920A partir de 1830 comeza a explotación do carbón, iniciando a revolución industrial na comunidade. Máis tarde estableceríase a industria siderúrxica e naval.
O 6 de outubro de 1934 comezou unha rebelión na cunca mineira provocada porque os revolucionarios non admitiron a entrada da CEDA no goberno. A Revolución de 1934 tivo a Asturias por escenario principal.
Durante a revolución de 1934, protagonizada polos mineiros das Cuncas, a cidade queda asolada en boa parte: resultan incendiados, entre outros edificios, o da Universidade, cuxa biblioteca gardaba fondos bibliográficos de extraordinario valor que non se puideron recuperar, ou o teatro Campoamor. A Cámara Santa na Catedral, pola súa banda, foi dinamitada.
A guerra civil produciu a división de Asturias en dous bandos desde o 18 de xullo. O 25 de agosto de 1937 proclámase en Xixón o Consello Soberano de Asturias e León presidido polo dirixente sindical e socialista Belarmino Tomás, terminando o conflito o 20 de outubro de 1937. Tras vinte anos de estancamento económico, produciuse a definitiva industrialización de Asturias.
Fortemente afectado pola reconversión industrial da década de 1990, o Principado intenta actualmente potenciar a súa abundante paisaxe e os recursos naturais con vistas ao turismo.
Demografía Asturias ten 1.080.138 habitantes (INE 2008), o que representa un 2,38% do total nacional. A súa densidade de poboación, de 101,4 habitantes por km², é lixeiramente superior á media española.
A poboación caracterízase por posuír a máis alta taxa de mortalidade de España (12 por mil) e a máis baixa taxa de natalidade (6 por mil), polo que desde 1987 a poboación está diminuíndo, dado que a natalidade só representa o 42% da taxa de mantemento da poboación, aínda que as cidades grandes manteñen a súa poboación. No último ano a poboación de Asturias sufriu unha pequena alza, que foi asumida principalmente por Oviedo e Xixón (2.500 e 3.000 habitantes respectivamente) e outros 17 concellos. No resto dos municipios a poboación diminuíu. Significativo é o despoboamento nas concas mineiras e o suave descenso de Avilés en 44 persoas.
A porcentaxe de estranxeiros é do 2,81 %INE 2006, tres veces menos que a media nacional e só por diante de Galicia e Estremadura. Os principais colectivos estranxeiros son o ecuatoriano (14,76% do total de estranxeiros), o colombiano (9,01%) e o portugués (7,34%).
Evolución demográfica
Gráfica de poboación do Principado de AsturiasFontes: Os datos de 1787 corresponden ao censo de Floridablanca, citados por Mª del Carmen Ansón Calvo en Asturias na España de Carlos III. Demografía e sociedade, Universidade de Oviedo, Servizo de Publicacións.Instituto Nacional de Estadística de EspañaElaboración gráfica por Wikipedia
Concellos máis poboados
Linguas 250px|miniatura|Mapa lingüístico de Asturias.|esquerda
Aínda que o castelán é a única lingua oficial do Principado, na comunidade tamén se falan o asturiano e o galego. O primeiro é a lingua autóctona do Principado de Asturias que, aínda que non goza de status oficial, si está recoñecida como tal polo Principado de Asturias de acordo ao seu Estatuto de Autonomía e a lexislación desenvolvida.
Asturiano O asturiano ten a súa orixe na lingua romance derivada do latín falada nos reinos medievais de Asturias e de León. O texto máis antigo que se coñece nesta lingua é a Nodicia de Kesos que data do ano 959, mentres que o documento normativo escrito en asturiano máis antigo que se conserva é o Foro de Avilés de 1085. Ten algunhas variantes locais. A partir da Transición Española, a oficialidade do asturiano é unha das reivindicacións de diversos movementos sociais. En 1981 creouse a Academia de la Llingua Asturiana, institución do Principado de Asturias cuxo fin é o estudo, a promoción e a defensa do asturiano. Desde 2005 fixéronse oficiais algúns topónimos de localidades en asturiano.
O asturiano é a lingua materna dun 17,7% dos asturianos, en tanto que para un 20,1% o é tamén xunto co castelán. Ademais, é materia de estudo voluntaria para os alumnos de primaria e optativa para os de secundaria en todo o Principado de Asturias. Tamén ten certa presenza nos medios a través de semanarios e que usan esta lingua como vehicular. Nos últimos anos, a literatura asturiana gozou de gran desenvolvemento desde o que se veu en chamar o Surdimientu.
Eonaviego Pola súa parte, o galego fálase entre os ríos Eo e Navia, e habitualmente é denominado galego-asturiano ou eonaviego. Filoloxicamente, trátase dunha subárea dentro do bloque oriental do galego que inclúe tanto esta rexión de Asturias como o municipio galego de Negueira de Muñiz.
Segundo un estudo do profesor da Universidade Complutense de Madrid Alberto Gómez Bautista, na Franxa Leste, que abrangue as zonas de Eo-Navia, Ancares Leste, O Bierzo Occidental e As Portelas existen entre 70.000 e 100.000 galegofalantes, é dicir un 50% da poboación que ten o galego como lingua de uso cotián. Así mesmo, algúns falantes do Eo-Navia e tamén do Bierzo tamén falan asturleonés, froito dos fluxos migratorios.2004, 7 63-66 (páxina II) Madrygal. Revista de Estudios Gallegos.
Política