Mascarans e HaronToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.orgRèglas d'Escritura de la mencion : https://fr.calameo.com/books/005115906552c74111cd2 o Mascaraas e Haron (Mascaraàs-Haron en francés) qu'ei ua comuna bearnesa deu Vic Vilh administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia Mascaràs La prononciacion qu'ei [maska'ras]. Las fòrmas ancianas que son Masquaraas, au sègle XIII, Mascaras, en 1385, Mascaraas, au sègle XIV, Masqueraas, en 1546, Mascaras, sus la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 105-106.

Que cau logicament estudiar amassa Mascarans (e Haron), lo Mascaràs de Gers, Mascarans deus Hauts Pirenèus, Mascarvila de Lauragués e Mascarens (comuna de Lautrèc, Tarn).

Dauzat e Rostaing qu'explican los tres Mascarà(n)s per un nom germanic d'òmi, Mascarius (latinizacion), devath la fòrma Mascaranis, genitiu de la declinason femenina franca. La medisha explica que vau per Mascarvila, dab l'apondi deu resultat de villa, « grana proprietat » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 440. Qu'ei logic : la finala vila a la fin deu nom e pas au començament qu'ei sovent associada a la colonizacion franca e donc Mascar qu'a plan de rasons d'estar un nom germanic Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 183. Per Mascarens, dab lo sufixe -ingos, Ernèst Negre precisa que Mascar ei un nom gallés d'òmi, que los germans adoptèn Ernest Negre, Les Noms de Lieux du Tarn, 4e ed., Vent Terral, Energues, 81350 Andouque, 1986, p. 52; en efècte, Negre, çò precisan Grosclaude e Le Nail, qu'avèva mostrat dens sa Toponymie du canton de Rabastens que Mascarus èra dens ua inscripcion latina de 55, çò qui empacha de l'interpretar com d'origina germanica; Mascarus que seré gallés e segon Ernèst Negre Mascar- qu'auré probablament lo sens de « negre » Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000, http://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=1125&titre=mascaras, [suposicion benlhèu explicada peu vèrbe occitan mascarar]. Xavier Delamarre coneish pas Mascaros, mès sonque Mascios Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 192.

Miquèu Grosclaude qu'explica los Mascarà(n)s deus Pirenèus Hauts e Atlantics per un nom d'òmi Mascar(us); las fòrmas dab doble -aa que serén la marca d'ua n e d'un plurau, -anos o -anas (observacion de Jacques Boisgontier). Los Mascarà(n)s que serén *mascaranas (villas), « las proprietats de Mascarus » . Grosclaude qu'accèpta l'explicacion de Boisgontier (meilèu ua fòrma femenina), mès [encoratjat per las fòrmas ancianas] que causeish pr'aquò la grafia masculina Mascarans per la comuna deus Hauts Pirenèus, Mascaraàs per la comuna bearnesa. Per aquesta comuna qu'explica l'origina deu sufixe a pas d'importància dens las formacions tardivas e qu'interprèta lo nom com un nom de persona, un shafre a l'origina.

Haron La prononciacion qu'ei [ha'run]. Las fòrmas ancianas que son Faroo, en 1402, Haron (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 104.

Segon Miquèu Grosclaude, l'origina deu nom qu'ei escura, a despieit deu nom de la vila espanhòla de Haro .

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn