Els Alamús es un municipi de la província catalana de Lhèida, de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha e de la comarca de Segrià.
Toponimia La prononciacion es [(a)lz ala'mus], [lo kami delz ala'mus], [alz ala'muts], [alz ara'mus]. Las fòrmas ancianas son Alamurs en 1172, -mus sovent après, Alamus en 1359. L'origina es un nom femenin germanic en -môd o -môdis, solament lo dialècte visigotic cambiava ô en u. Lo primièr element es Ala- o benlèu Adal-. La fòrma en -urs es una ipercorreccion, sul modèl de cavallers, segurs, escars per cavallés, segús, escàs. L'article es absent de las fòrmas istoricas Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. II, p. 55 https://web.archive.org/web/20210919074814/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=864. Vensilló La prononciacion es [bensi'ʎo]. Las fòrmas ancianas son : Avinseló en 1161, Avinsellon en 1178, Avinaçelon en 1178, Avinselló en 1212, Vincelló de Urgello en 1279, etc. Ven d'un nom arabe de persona, Uincilonis en 1015-1019, a Benasc. Es un nom format ambe Iben, « filh de » probablament (Iben) Sällûm, format ambe la rasic slm, « salvar, preservar », coneguda dins lo domèni abstrait e religiós (Islam, Muslim, As-Salam, etc) e per de noms de persona Sâlim, Salim, Salman, Soulaiman, etc. Lo son -m final se muda en -n dins la prononciacion dels morisques. Ben-Sel-lum venguèt donc Vincelló(n), puèi una metatèsi de las vocalas menèt a Vensilló Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. VII, p. 454-455 https://web.archive.org/web/20211018134411/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=46221.
Nòtas