Publio Licinio Craso, orixinalmente Publius Licinius Crassus, nado o 86 ou 82 a. C. e falecido o 53 a. C., foi un dos dous fillos de Marco Licinio Craso, o chamado triumvir, e Tertulla, filla de Marco Terencio Varrón Lúculo. Pertenceu á última xeración de nobiles romanos que chegaron á maioría de idade e comezaron unha carreira política antes do derrube da República. Entre os seus compañeiros figuraban Marco Antonio, Marco Xunio Bruto, Décimo Xunio Bruto Albino, o poeta Caio Valerio Catulo e o historiador Caio Salustio Crispo.

Publio Craso serviu baixo Xulio César na Galia do 58 ao 56 a. C. Demasiado novo para recibir unha comisión formal do Senado, Publio distinguiuse como oficial ao mando nas campañas entre as tribos armoricanas (Bretaña) e en Aquitania. Foi moi apreciado polo César e tamén por Cicerón, que eloxiou a súa capacidade de falar e o seu bo carácter. Ao seu regreso a Roma, Publio casou con Cornelia Metela, a dotada filla intelectual de Metelo Escipión, e comezou a súa activa carreira política como triunvir monetalis.

A prometedora carreira de Publio viuse truncada cando morreu xunto co seu pai na batalla de Carras contra o Imperio parto. Cornelia, coa que probablemente non tivo fillos, casou entón co moito máis vello Cneo Pompeio Magno.

Traxectoria Existen dúbidas sobre se Publio ou o seu irmán Marco era o maior, pero coa convención romana de nomes, o fillo maior case sempre leva o nome do seu pai, incluíndo o praenomen, ou primeiro nome, mentres que os fillos máis novos reciben o nome do avó ou do tío. Os logros de Publio, que leva o nome do seu avó, Publio Licinio Craso, cónsul no 97 a. C. e do seu tío, eclipsaron os do seu irmán ata tal punto que algúns cuestionaron a orde de nacemento tradicional.

Familia Publio creceu nunha casa tradicional que foi caracterizada por Plutarco na súa Vida de Craso como estable e ordenada. O biógrafo adoita criticar duramente ao ancián Craso, particularmente a súa cobiza; pero, a pesar da súa gran riqueza, dise que Craso evitou o exceso de luxo na casa. As comidas familiares eran sinxelas e o entretemento era xeneroso pero non ostentoso. Craso escolleu aos seus compañeiros durante as horas de lecer en base á amizade persoal e á utilidade política. Aínda que os Crassi, como nobres plebeos, terían mostrado imaxes ancestrais no seu atrio,A Dictionary of Greek and Roman Antiquities non reclamaron unha xenealoxía ficticia que presumía antepasados divinos ou lendarios, unha práctica non pouco común entre a nobreza romana. O ancián Craso, aínda sendo fillo dun cónsul e censor, crecera nunha casa modestamente mantida e multixeracional; a aprobación de leis suntuarias fora un dos logros políticos do seu pai.

Ao casar coa viúva do seu irmán, que fora asasinado durante as Guerra civil de Sila, Marco Craso observou un antigo costume romano que se volveu anticuado no seu propio tempo. Publio, a diferenza de moitos dos seus pares, tivo pais que permaneceron casados durante case 35 anos, ata a morte do ancián Craso; pola contra, Pompeio Magno casou cinco veces e Xulio César polo menos tres. Craso seguiu casado con Tertulla "a pesar dos ataques á súa reputación". Corría o rumor de que un amigo da familia, Quinto Axio de Reate (Rieti), era o pai biolóxico dun dos seus dous fillos. Plutarco relata unha broma de Cicerón que facía referencia a unha gran semellanza entre Axio e un dos rapaces.

Educación O filósofo peripatético Alexandre estaba unido ao núcleo familiar de Craso e é probable que contribuise á educación dos rapaces. Aínda que a súa escasa remuneración sinala a cobiza de Craso, suxeriuse que ao non enriquecerse a costa de Craso Alexandre afirmou unha postura filosófica positiva sen ter en conta as posesións materiais. Os peripatéticos da época diferían pouco da Antiga Academia representada por Antíoco de Ascalón, quen facía fincapé no coñecemento como valor supremo e na concepción aristotélica do ser humano como político por natureza (un zōon politikon, "criatura política"). Esta visión do home como un "animal político" sería axeitada ao dinamismo político familiar dos Licinii Crassi. miniatura|Cicerón eloxiou a Publio Craso polo seu carácter e a súa capacidade de falar. Os peripatéticos e os académicos, segundo Cicerón, proporcionaron a mellor formación oratoria; mentres que os académicos practicaban a refutación, os peripatéticos destacaban na teoría retórica e tamén practicaban debatendo os dous lados dunha cuestión. O mozo Craso debeu prosperar con esta formación, pois Cicerón eloxia as súas habilidades como orador e en Brutus colócao en compañía de novos oradores talentosos cuxas vidas acabaron antes de que puidesen cumprir o seu potencial:Fora moi educado e estaba perfectamente versado en todas as ramas da literatura educada: tiña igualmente un xenio penetrante e unha variedade elegante de expresións; e parecía grave e sentencioso sen arrogancia, e modesto e tímido sen abatemento.A educación secundaria dun varón romano das clases gobernantes normalmente requiría un período como contubernalis (literalmente un "compañeiro de tenda", unha especie de interno ou aprendiz militar) despois da asunción da toga virilis ao redor dos 15 anos e antes de asumir funcións militares formais. Publio, o seu irmán Marco e Décimo Bruto puideron ter sido contubernales durante a propretura de César en Hispania (61 – 60 a. C.). O pai e o avó de Publio tiñan fortes vínculos con Hispania: o seu avó gañara o seu triunfo na mesma provincia de Hispania Ulterior, e despois da Guerra de Octavio do 87 a. C. o seu pai atopara alí refuxio entre amigos, evitando o destino do tío e do avó de Publio. A comisión de campo de César de Publio na Galia indica un alto nivel de confianza, quizais porque el mesmo adestrara o mozo e coñecía as súas habilidades.

Pouco máis se sabe das predisposicións filosóficas ou das simpatías políticas de Publio. A pesar do seu apoio activo en nome do seu pai nas eleccións do 55 a. C. e dos seus lazos con César, admiraba e era leal a Cicerón e desempeñou un papel de mediador entre Cicerón e o ancián Craso, quen a miúdo estaba en desacordo co orador franco. Na súa amizade con Cicerón, Publio mostrou un certo grao de independencia política. Parece que Cicerón tiña a esperanza de poder afastar ao mozo talentoso do camiño popularista e militarista cara ao exemplo do seu avó consular, cuxa carreira política era tradicional e moderada, ou a seguir o modelo do orador Licinio Craso sobre o que Cicerón tantas veces escribiu. Cicerón fala case sempre do mozo Craso con aprobación e cariño, criticando só a súa impaciente ambición.

Carreira militar con César Publio Craso ingresa no rexistro histórico como oficial baixo César na Galia. O seu rango militar, que César nunca identifica, é debatido. Aínda que tiña mandos, Publio non era nin un tribuno militar electo nin un legatus nomeado polo Senado, aínda que o historiador grego Dión Casio contribúe á confusión ao aplicar a terminoloxía grega (ὑπεστρατήγει, hupestratêgei) a Publio que normalmente traduce o rango expresado en latín por legatus. Aqueles que argumentaron que Publio era o fillo maior intentaron defender que era cuestor. A omisión de César, con todo, apoia a opinión de que o mozo Craso non tiña ningún rango formal, xa que o Bellum Gallicum identifica coherentemente aos oficiais no que respecta ao seu lugar na cadea de mando militar. Publio introdúcese na narración só como adulescens, "equivale a un termo técnico para un mozo que non ocupa ningún cargo formal". Ao único que tamén chama adulescens é a Decimus Brutus, que tamén fai a súa primeira aparición na historia no Bellum Gallicum. No terceiro ano da guerra, César refírese a Publio como dux, un termo non técnico de liderado militar que usa noutros lugares só en referencia aos xenerais celtas. A informalidade da frase vese realzada por un adulescentulus descritivo; en contexto, dise que Publio está cos seus homes como un adulescentulo duce, o seu "moi novo" ou "líder menor de idade".

Entrada en Celtica

miniatura|No 58 a. C., César dirixiu o primeiro exército romano a Celtica; Gallia Cisalpina e a Narbonensis (ou Gallia Transalpina) xa estaban baixo o dominio romano. No primeiro ano da Guerra das Galias, César e os seus aliados eduos loitaron nunha campaña defensiva contra os helvecios, e realizaron unha ofensiva contra os suevos xermánicos e os seus aliados, dirixidos por Ariovisto. Durante a batalla decisiva contra os suevos que levou ao seu fin o primeiro ano de loita, Publio Craso recibiu o mando da cabalería. No 58 a. C., os auxiliares de cabalería de César contaban 4.000, formados por rexementos dos eduos e das nacións galas da Galia Transalpina, xa unha provincia romana. No exército de César, as principais funcións estratéxicas da cabalería foron o recoñecemento e a recollida de intelixencia, realizadas por destacamentos de exploratores ("exploradores") e speculatores ("espías"); comunicacións; patrullas; escaramuzas, e asegurar o territorio despois de loitar, evitando a fuga dos superviventes. A carga de cabalería era pouco frecuente. Na fase inicial da guerra contra os helvecios, César mantivo unha cadea de mando gala; a falta de coordinación estratéxica levou a un mal rendemento, que César intentou corrixir con un mando máis centralizado. Publio Craso foi o primeiro romano nomeado como comandante de cabalería na guerra, e quizais recibiu a tarefa de reestruturar o mando.

Despois de varios días de provocación romana que só produciu escaramuzas, os suevos responderon cun ataque repentino que se adiantou ás tácticas romanas estándar; César di que o exército non puido soltar a descarga de xavelinas (pila), que normalmente tería sido precedida por unha escaramuza de cabalería. En cambio, Craso e os auxiliares pareceron permanecer na periferia da acción. César deulle crédito a Craso por avaliar con precisión o estado da batalla desde o seu punto de vista superior e por ordenar na terceira liña de infantaría no momento crítico. A iniciativa está implícita. Despois de que os suevos foran derrotados, os xinetes perseguiron aos que escaparon, pero non lograron capturar a Ariovisto.

Bélxica O segundo ano da guerra levouse a cabo no norte da Galia contra os belgae. No penúltimo capítulo do seu libro sobre as campañas dese ano, César revela bruscamente que colocara a Publio Craso ao mando da VII Lexión, que sufrira grandes baixas contra os nervios na recente batalla do Sabis. O papel de Publio nesta batalla non se comenta. César di que despois enviou a Craso cara ao oeste ata Armórica (Bretaña) mentres el mesmo se dirixía ao leste para asediar a fortaleza dos atuátucos.

Armórica